یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مهندسان برق و خریداران تجهیزات صنعتی، انتخاب اصولی بین کابل‌های تک رشته و چند رشته است. در حالی که تفاوت ظاهری و اصلی آن‌ها در تعداد هادی‌های مجزا (هسته‌ها) در زیر یک غلاف یا روکش مشترک است، این تفاوت ساختاری منجر به ایجاد تمایزهای فنی مهمی در عملکرد سیستم می‌شود.

کابل‌های تک رشته برای مسیرهای ثابت و مستقیم، مانند کابل‌کشی زیرزمینی یا داخل سینی کابل، ایده‌آل هستند؛ به‌ویژه زمانی که مقاومت فیزیکی بالا و حداقل افت ولتاژ اهمیت دارد. در مقابل، کابل‌های چند رشته برای کابل‌کشی تجهیزات متحرک، ماشین‌آلات، یا مسیرهای دارای پیچ‌وخم‌ها و زوایای تند، توصیه می‌شوند. دلایل این انتخاب‌ها را می‌توان در موارد زیر بررسی کرد.

• ساختار: کابل چند رشته از کنار هم قرار گرفتن دو یا چند سیم عایق‌دار مجزا (فاز، نول و ارت) درون یک غلاف بیرونی ضخیم‌تر تشکیل می‌شود.
• ظرفیت جریان و راندمان دفع حرارت: تجمع چند هادی حامل جریان در یک کابل چند رشته، حرارت را محبوس و دفع آن را دشوار می‌کند که باعث کاهش جریان مجاز می‌شود. اما، استفاده از کابل‌های تک رشته مجزا با فاصله‌گذاری مناسب روی سینی کابل، دفع حرارت را بهینه کرده و ظرفیت آمپر بالاتری را ممکن می‌سازد.
• نصب آسان و کابل‌کشی سریع: کشیدن کابل سه رشته یکپارچه در کانال، سریعتر از سه کابل تک‌رشته مجزا است. کابل‌های چند رشته فضای کمتری اشغال کرده و مدیریت کابل‌کشی را منظم‌تر می‌کنند.